Üç kardeşin ilk evleneni olmam dolayısıyla babamın ilk yuvadan uçurduğu evlat ben oldum. Babam benim iyi uçabileceğime güvenliydi… Bu kadar uzaklara uçmama rağmen… Çocukluğum boyunca da bu güveni bana her fırsatta verdi. "Sen benim kızımsın… Sen hedeflerine ulaşırsın… Ben sana inanıyorum..." diyerek. Bende kanatlarimda bu gururlu güvenle havalandım. Ayağımı yere bağlamayan bir özgürlükle, bambaşka diyarlara, doğup büyüdüğüm yuvamdan çok uzakta; yeni yuvama uçtum.

Vedalaşırken gözlerindeki "Küçük kızıma veda…" bakışını hiç unutmadım. Geri gelişlerimde ben artık Onun küçük kızı değil genç bir kadındım. Soyadım bile değişikti… Üstelik nerede nasıl uçtuğumdan bile haberdar olamayacak kadar uzun yollar vardı aramızda… Yıllarca mektuplarla ulaştım babama. Küçük kızı olduğunu unutmadığımi bilsin istedim. Yollarimiz uzak olsada geldiğim yolu, ocağımı, babami, annemi unutmadiğimi bilsinler istedim.

Yeni yuvam uzun seneler yavrusuz kaldi. Baba yuvasına ziyaretlerimizde de bana uzanan kollarina torun vermek isteğim uzun yillar gerçekleşemedi. Mutluluğumun gölgesini hepimiz taniyorduk. Yinede ne babam ne ben yillarca bu konuyu açmadan, sessizce paylaştık. O beni teselli edercesine, ben Ona üzülmediğimi gösterircesine bir gayretle…

Ve yılların ucunda; yine çok uzaklardan, bir telefonun ucunda hepimizin bekleyipte ummaya bile ürktüğümüz haberi verdik. Biz ağzimizdan çikan habere, Onlar duyduklarına inanamadan… Telefonumuzdan sonra babamın tüm kontrolları bir tarafa atip annemden önce, sevdiklerimize müjdelediğini duyduğumda yüreğim sevinç kapladi. Babam çok beklemişti… Bizimle beraber, sessizce, bizim için üzüntüsünü bile belli etmeksizin…

Hamileliğimin üçüz bebeklere oluşu ve son derece riskli oluşuyla beşinci ayda hastahaneye yatışım; sevincimizi kursakta biraktı… Evet; beklenen haber gelmişti. Gelebileceği en büyük zenginlikle; üç bebeğe müjde şeklinde, fakat peşinde bir çok tehlike de getirerek. Beklentinin nerede biteceğini bilemeden, binlerce kilometre ötesinden, babamla annem geldiler. Bir ay ben hastahanede Onlar evde; dörtlü yaşam mücadelem sürerken, 32.haftada bekleyişin bittiğini anladik. Doğumun peşinden "yeni baba" eşimin evde bekleyen babama telefon edişi ve sağlikli olduklarini müjdeleyisiyle endişelerin çoğu silindi. Ve doğumun yaklaşik beş saat sonrası annem ve babam başımdaydılar, sevinçle kucaklıyorlardı çocuklarını…

Babam’a yoğun bakımda yatan torunlarını görmesini teklif ettiğimde heyecanlıydı… O ana kadar umut edilmeye dahi ürkülen rüyam, haberine bile sevinmeye çekinilen hamileliğim sonunda üç mucize torununu görmek zamanı gelmişti…

Ve şimdi "dede-torun" karşılaşmaları, resimlerini sevgiyle karıştırdığım bir albümün sayfalarından gülümsüyor bana… Ilk doğan bebeğimle babamın ilk anları… Hemşire küvezinden çıkarttığı bebeğimi babamın ellerine koymuş. Babamın gözleri nemli, sesi titrek bakıyor merceğe… Sevinçli, gururlu, inançlı, coşkulu ve bu anın gerçek olmasına şükranlı bir bakışla…

Birbirinin peşi sıra üç küvez gezdi babam o gün. Kendi bebeğiyle, bebeğinin bebeklerinin başına ulaştı teker teker. Tılsımı bozmamacasına nefes almaya dahi ürkek… Benim babam yaşamının büyük kısmını askerlikle geçirdi. Duygularını ciddiyet ardında saklamaya alışık... Ama o gün babam asker değildi… Sıfatlarının hepsini rafa kaldırmıştı; O benim babam; bebeklerimin dedesiydi. Sözlerin gerekmeyeceği; söylense bile yetmeyeceği dakikalar yaşadık baba-kız-torunlar…

Dördüncü çocuğumun albümlerinde yok henüz babam. Müjdeyi verişimizden bu yana iki sene geçti… Bebeğimi koklamadı, kucaklamadı daha. Mektuplarımla tanıtmaya çalışıyorum. Oda tanımaya; hayal etmeye… Iki yana yalpa vurarak yürüyüşünü anlatmaya çalışıyorum. Nelere sevinip nelere istekli olduğunu, nasıl güldüğünü, nelere ağladığını… kardeşleriyle iletişimini, kuvvetlerini zayıflıklarını; hayallerindeki resmini canlı tutmaya, renklendirip şekillendirmeye, koklatmaya çalışıyorum… Aynı dünyayı ayrı dünyalardan paylaşma çabasıyla ben yazıyorum babam okuyor. Benim babam; benim sevinçlerim bebeklerimi, kendi torunlarını; Altay’ı, Artun’u, Selin’i ve Kayra’yı tadıyor satırlarımda… Kavuşma anını sabırla bekleyerek.

Bir başka babayla oturup okuyoruz babamın mektuplarını. Biz çocuklarına ve torunlarına özlemini… Babam dedeliği beklerken eşimde baba olmayı bekledi… Inancını yitirmeden, babalığın özünü kendi kanından çocuklarda öğrenmeyi beklemeden, elimi tutarak uzun bir yoldan geldi "baba" olmaya. Kendi anne ve babasına uzatamadı bebeklerini. Birlikte resimleri yok albümlerde… Yinede biliyoruz bildiklerini, gördüklerini… Bizim için mutluluklarını… Babalık bu değilmi zaten evladınla üzüntülerini yaşamak, onunla mutlu olmak ve her ikisinde de sarılabileceği direk olmak.

Eli elimde olanı, elini bu babalar gününde de öpemediğim, elini bu dünyadan çekeniyle sevgilerini tattığım bu üç babaya ve tüm babalarımıza "Babalar günü" kutlu olsun. Yaşamınız evlat sevinçleriyle dolsun…

Handan Baykan