"Baslamak bitirmenin yarisidir" demis birisi ve kimmis, ne zaman demis bilmiyorum her baslangicda bu laf gelir aklima.

Peki ya basladiktan sonra devam ettirebilecek yilmazlik, guc, emek, caba, engellerin birbiri ardina oldugu durumlarda bile yolda kalmak iradesi? Bunlardan kimse bahsetmemis.

Son gunlerde etrafimda olanlara bakiyorum… Baslama cesaretini eline alanlarin devam edebilmek cabalarina hayran olmamak elde degil. Ve sonuc cok uzakda da olsa; yol dik ve bayir da olsa, bu tirmanista ayaklarina uygun ayakkabi, bellerinde emniyet kemeri olmayisina ragmen hedeften gozlerini ayirmamaya calisislari… Ya bir de bu tirmanista sirtlarinda kendi canlarinin parcalari bebekleri de varsa! Hayran olmamak elde degil.

Bu lafi kim soylemisse baslayanin yuregine yeterince hakkini vermemis gibi geliyor bana. Belki eskilerin hayatlari bu kadar arap saci seklinde degildi. Belki bir baslayanin pesinde amcasi, teyzesi, anasi, babasi tarikati v.s. bir dolu omuz vereni vardi. Kisacasi baslangiclar YALNIZ degildi. Engeller bu kadar yuksek degildi…

Simdi durumlar degisik. Fiziken kendini tanimadan, cesaretini taniyabildigim bir anne; sirtinda oglu yola dusmus. Tum zorluklara ragmen muzikli, dansli gozu hedefte basladigini bitirmek cabasinda.

Daha bir cogu, en yakinlarinin bile goremedikleri cesitli baslangiclari gogusleme ve bitise getirme derdinde…

Senelerdir yuzunu gorup, sesiyle mimiklerini bagdastirma sansini duyamadigim bir dost yurek de bir baslangic savasinda. O da sirtinda iki evladi tirnaklariyla tutunmaya calisarak baslanani bitirmeye; hemde sirtinda tasidigi sevgili can parcalarini tek basina ve sonuna kadar birlikte olmaya baslama savasinda… Evliliginin yikintisindan iki cocuguyla cikip yeni yasam kurma savasinda. Yetmezmis gibi cevresindekilerin de baslangiclarina destek vermeyi birakmadan… Basladi AMA yarisinda mi? Kendi de biliyor ki bu zor baslangicin bitisine karinca adimli gidilecegini.

Baslamadan caymanin bol oldugu bir cogunlukta; omuz silkelemeyip inandiklarinin kavgasini vermek, savunmasizlarin savunmasini yapmak ve sonuc ne olursa olsun yoluna devam etmek… Demesi kola; baslatmasi, devami ve nihayet bitirmesi GUC !

Memlekette benzin darligi oldugu zamanlar geliyor aklima. Yola ciktinmi nerede hangi benzincide benzin bulacagin rastgele; yurek carpmasi icinde yapilan yolculuklar… Ya yolda, dag basinda kaliverirsem korkusuyla… Hedef yakinsa bile uzaklarda hissedilerek, geriye atilan her bir kilometrede kazanilan milim milim ic rahatligiyla karisik; endise kurtlari icini kemirerek …

1988 Kis Olimpiyatlarinda Erzurumlu gencecik cocuklar tanidim. Sirtlarinda kollari kisalmis, dirsekleri erimis taklit kiyafetlerle… 50 km. Cross Country kayak yarisinda, ayagina uymayan kayaklarla; yolu boyunca kendine icecek verecek bir (memleketlisi!) hakemin (gorev sorumsuzlugundan!!) yokluguna ragmen; bir damla su icmeksizin, yilmadan, basladigi yarisini bitirisine… Sonlarda da olsa; seyirci kalmasada… Sirtinda milletinin, bayraginin sorumlulugunu tasiyarak... benim donmus avuclarimin alkislari, kuru sesimin "TURKIYE!" bagirislari arasinda bir gonulden kucaklamayi kendine madalya yaparak… Simdiye dek basladigini bitirmesine sahit oldugum nicelerine... Ve daha bircok, bitis cizgisinde alkislayacagima inancli olduklarimin yuce gonullerine bu yazim…

Ve engellerle yasama baslayan bebeklerini kucaklayip, sabirla, emekle, tum dus kirikliklarina ragmen, bebek adimlariyla nefesini tutarak bebeklerini kucaklardan bucaklara ulastirmaya calisan yurekli annelere... Baslangicinizin zorlugu bitis cizgilerinde yaninizda, kendi ayaklari uzerinde durabilen evlatlarinizi gormenin kivancina degecek bir yolculuk... Elinize ve gonullerinize saglik dilekleri, sabriniza saygiyla...

Seyretmeme izin verdiginiz her bir "Baslangic"in gonlunuzce "Sonuclanmasi" umuduyla….